HET ALBUM

‘ELKE KRIJGER HEEFT DE PLICHT EEN ALBUM SAMEN TE STELLEN,’ zei don Juan, 'een album dat
een beeld geeft van zijn persoonlijkheid, een album dat de neerslag is van zijn leven.’
‘En waarom heet dat een album, don Juan?’ vroeg ik geërgerd.
‘Gewoon, omdat het een album is,’ zei hij. 'Bovenal is het een verzameling 
van herinneringen, mentale foto’s van bijzondere gebeurtenissen.’
‘In welke zin bijzonder?’
‘Bijzonder omdat die gebeurtenissen tekenend waren voor je leven. Ik stel voor dat jij
zo'n album samenstelt aan de hand van alle voorvallen die een onuitwisbare indruk, een
stempel op je nagelaten hebben.’
‘Geen moment in mijn leven, niet één voorval in mijn bestaan dat niet bepalend was voor mij,
don Juan!’ verzekerde ik hem plechtig, mij er meteen pijnlijk van bewust hoe gezwollen dit 
wel niet klonk.
‘Toch niet,’ repliceerde hij met een twinkel in zijn ogen - klaarblijkelijk vond hij mijn
reactie enorm amusant - ‘niet ieder voorval bleef je bij - veel ging verloren in de wind -
maar er zijn er wel een paar, een handvol incidentjes, waarvan ik zou zeggen dat ze tekenend
waren, dat ze je de weg gewezen hebben. Doorgaans gaat het om onpersoonlijke voorvalletjes, 
dingetjes, akkefietjes waarbij wij slechts zijdelings betrokken waren en toch hebben zij 
een diepe, persoonlijke betekenis.’
‘Niet dat ik contrair wil zijn, don Juan, maar, geloof me, zowat alles wat mij tot hiertoe 
overkwam, past in die categorie’, zei ik, pertinent wetende dat dit niet zo was. {…}
‘Ho maar, zo'n album is geen trog van anecdotes, geen lijst van banale clichés of
een inventaris van al de dingen die je hebt opgestoken, een uitpakken met je
levenservaring. {…} Integendeel, het samenstellen van zo’n album is een oefening in 
discipline en onthechting. Zie het als een daad van oorlog.’ {…} 
Toen ik dit hoorde – het verheffen tot een oorlogsdaad van dit soort van futloze klus – 
kreeeg ik het helemaal! Ik ontplofte en haalde naar hem uit met al het venijn dat in 
mij zat: ‘Het idee dat het hier gaat om het oprakelen van een reeks non-events is op
zich al moeilijk serieus te nemen,’ raasde ik, ‘maar dat jij dat dan een album noemt
en een oorlogsdaad op de koop toe, dat gaat mij te ver; dat is mij te obscuur, veel
te hermetisch. En als een beeld te hermetisch is, verliest het zijn betekenis!’
‘Vreemd,' repliceerde hij kalm, 'voor mij is het net omgekeerd. Voor mij is het zonneklaar
dat zo’n album een oorlogsdaad is. Ik zou het ook niet anders willen {…} Mijn eigen album,
mijn persoonlijke oorlog, vereiste een uiterst rigoureuze, absoluut lucide en genadeloze 
selectie, maar zo is het een natuurgetrouwe weergave geworden, een overzicht, een catalogus 
van de onvergetelijke momenten in mijn leven en alles wat daartoe geleid heeft. In mijn
album staan die dingen die, althans voor mij, van betekenis zijn en blijven. In mijn ogen
is zo’n album uiterst concreet, zo concreet dat je er de wereld mee in brand kan steken.’

 Uit Carlos Castañeda, The active Side of Infinity 
 HarperCollinsPublishers Inc., 1998, pp. 6-10